| Keuze van Roland Sohier |
|
Ik heb altijd graag van die technieken beoefend om met verf marmer of hout te imiteren. Met een opgepropt doekje door de transparante verf rollend transformeerde ik mijn spaanplaten halletje tot een marmeren vestibule. De oude voordeur werd met gegroefde rubberen hulpstukjes, met kammen, klopkwasten en spalters omgetoverd in een eiken entree. Mooiste compliment was natuurlijk toen een buurman kwam vragen of hij de oude deur mocht hebben. Dat gevaar zal Niek Hendrix met zijn plank niet lopen. Een flinke 'hartvlammer' schoof hij door de donkere olieverf, om op die manier mooie zwarte houtnerven te maken. Daarna bewerkte hij de verf nog eens flink met een spalter. Schilderij dat een plank imiteert, plank die graag op een schilderij wil lijken. Twee witte stukjes, die aan afplakband doen denken en de illusie 'plank' de kop indrukken. Die ook lijken te verwijzen naar Robert Ryman die zijn hele leven de verf schildert. 'Preposities' noemt hij het werk. Voorstellen... Wat moet het voorstellen... het stelt een plank voor. Het stelt voor dat we er een plank in willen zien, het stelt een beschilderd canvas voor. Met zo'n 'hartvlammer' (een rubberen hulpstukje) stelt het technisch niet zoveel voor... Niek Hendrix doet onderzoek naar de mogelijkheden van verf op doek en wat dat allemaal kan betekenen. In dat onderzoek is hij mateloos en grenzenloos, en immer enthousiast; 'Kijk! dit kan ook! Of zó! Of op deze manier! Figuratief ! Abstact ! Met een vergelijkbaar enthousiasme en onbevooroordeelde blik speurt hij de Nederlandse kunstwereld af voor de stukjes op z'n blog www.lost-painters.nl. Hij kijkt zijn ogen uit! Onbevooroordeeld, maar nooit zonder oordeel, en zeer bereid dat met ons te delen. Heel verfrissend! Al weer een hele tijd niks van 'planking' gehoord... is het 'uit'? Bij Frank Taal nieuwe kansen. Morgen draaien we plaatjes. (als in muziek) www.lost-painters.nl Copyright 2012: Roland Sohier (achtergrond en archief).  |
| Keuze van Benno Tutein Nolthenius |
|
Wat een leuke bureautjes. Deze openluchtschool in Bangla Desh heeft helemaal geen deur nodig! Je stapt zo naar binnen. De verhoogde vloer is vast bedoeld om bij regen niet in een plas te hoeven zitten. De meisjes hebben duidelijk een schooluniform aan, maar de schoenen zijn wel verschillend. Die mogen niet de klas in. Wat doen ze er echter mee zodra het gaat regenen? Ik zou het nog geen 10 minuten uithouden in kleermakerszit. Ik schat dat ik of kramp in mijn benen krijg of pijn in mijn rug. Ik vind stilzitten op een krukje al een zware bezigheid. Dat doe ik eens in de zoveel tijd als mijn vrouw mijn haar knipt. Dan krijg ik al gauw commentaar dat ik wel recht moet blijven zitten. Julian Germain fotografeert schoolklassen van over de hele wereld. Zelf heb ik ook eens een schooltje in Afrika en op Bali bezocht. De kinderen reageerden reuze enthousiast. In Afrika had elke leerling een steen om op te zitten, geen tafeltje om op te schrijven. Er was alleen een schoolbord. Dat was ruim 30 jaar geleden. Misschien dat hun kinderen nu wel in een schoolbank of aan een tafel zitten. Misschien hebben ze zelfs een computer en internet. Met een beetje geluk kunnen ze dit met Google Translate lezen, gesteld dat er Nederlands-Swahili wordt aangeboden. Copyright 2012: Benno Tutein Nolthenius (achtergrond en archief). |
| Kunst van de dag is een uitgave van www.galeries.nl / www.kunst.nu. |